زمانی که فرزندت احساس میکنه به بار اضافیه!
زمانی که فرزندت احساس میکنه به بار اضافیه! 🌱
چند روز پیش من و همسرم داشتیم سر اینکه کی پسرم رو ببره کلاس ژیمناستیک با هم بحث میکردیم. از اول با هم قرار گذاشته بودیم همسرم اینکارو انجام بده اما چند بار به خاطر مشغله ی ایشون، پسرم از کلاس جا موند و من داشتم باهاش بحث میکردم که باید نسبت به کلاس بچه ها با مسئولیت تر بیشتری رفتار کنه. من بدون توجه به اینکه حتما دلیلی داشته که این اتفاق افتاده و فقط از روی قضاوت های خودم و مخصوصا بدون توجه به حضور بچه ها، به همسرم برچسب میزدم. خلاصه اینکه همسرم هم عصبانی شد و به من گفت اصلا من از پسش برنمیام و از این به بعد خودت انجامش بده... تا اینکه یه جایی متوجه شدیم که این بحث رو تمومش کنیم.
صحبت های ما تمام شد و ما به در نهایت به نتایج خوبی رسیدیم و مشکل حل شد اما بچه ها گفتگوی ما رو شنیدند.
اینکه ما وظایف مون رو تقسیم کنیم و گاهی بحث بینمون پیش بیاد اصلا چیز عجیبی نیست، اینکه گاهی از کارهای مربوط به فرزندانمون خسته بشیم هم اشکالی نداره اما موضوع اینجاست که این نوع مذاکرات نباید جلوی بچه ها انجام بشه چون ممکنه بهشون احساس زیادی بودن دست بده
وقتی بچه ها میشنون
ما برای اینکه کی باید کاری برای بچه ها انجام بده با هم جدل میکنیم
یا اینکه میشنون وظایف مربوط به بچه ها برامون سنگینه
وقتی میشنون که میگیم چقدر برامون سخته بریم دنبالشون مدرسه
وقتی به همسرمون میگیم "بیا منو از دست این بچه ها نجات بده"
وقتی میگیم "دلم میخواد یه مدت برم و کنارتون نباشم"
وقتی میگیم "چقدر داشتن بچه خرج داره و چقدر داریم براشون فداکاری میکنیم"
همه اینها میتونه احساسات منفی در‌فرزندمون ایجاد کنه. مثل احساس بی ارزشی، احساس باری بودن به دوش دیگران و...
نتیجه اینکه قرار نیست بچه ها از همه افکارمون باخبر بشن و ما خیلی راحت میتونیم و باید سعی کنیم این حرفها رو بین خودمون نگه داریم و اجازه ندیم بچه ها درگیر این ماجراها بشن!
🌱 شما چه تجربه ای در‌این زمینه دارید؟
زمانی که فرزندت احساس میکنه به بار اضافیه!
